PREMATUUR(te vroeg geboren kinderen)
door
Amy Koster
Ik hou mijn spreekbeurt over te vroeg geboren kinderen (prematuur)
Normaal is het als een vrouw een baby krijgt, dan zit de baby 40 weken in de
buik van de moeder. Vanaf 37 weken als een baby geboren wordt, dan is een kindje
meestal veilig en zijn er geen problemen. Als het kindje voor de 37 weken word
geboren, dan noemen ze dat een vroeggeboorte ook wel prematuur. Vanaf
de 25 weken als een kindje geboren wordt, proberen de artsen in het ziekenhuis
een kindje in leven te houden, dat noemen ze ook een prematuur kindje, dat
betekent, extreem vroeg geboren. De
levenskansen van zo’n kindje was niet zo groot, en 5 van de 10 kinderen
stierven dan ook in de eerste dagen, soms bleven ze zelfs nog een paar weken
leven. De kindjes die het overleefden hadden nog wel een hele lange weg te gaan
in het ziekenhuis. Dit was in 1995,
nu
al weer jaren later, blijven er steeds meer kinderen in leven. De eerste maanden
liggen die kindjes op de Intensive Care van het
ziekenhuis.De Intensive Care is een afdeling van een ziekenhuis waar
mensen liggen die in levensgevaar zijn.Voor baby’s is er ook een Intensive
Care, op een neonatologie afdeling, dat is een speciale afdeling voor
te vroeg geboren kinderen. Er
wordt 24 uur per dag extra goed gezorgd voor die kinderen. Elk
kindje heeft een eigen verpleegster die alleen met dat
kindje de hele dag of nacht bezig is.
Zelf ben ik na een
zwangerschap van 26 weken geboren,
dus 14 weken te vroeg . Normaal is
het gewicht van een kindje die rond de 40 weken geboren wordt ongeveer tussen de
5 tot zelfs wel 10 pond, dat is ongeveer tussen de 2 ˝
tot 5 kilo. Ik was maar 625
gram, iets meer als 1 pond. Het
verschil laat ik jullie zien met deze zakken gevuld met zand. Omdat
ik zo erg klein was, kon ik gemakkelijk ziek worden, omdat mijn longen nog niet
uitgegroeid waren. Een speciale longmachine zorgde ervoor dat ik in leven
bleef. Een slangetje wat in mijn k
eel
zat, pompte lucht naar binnen, zodat ik niet zelf hoefde te ademen.
Gelukkig bleef ik in leven, maar die slang heeft wel 9 weken in mijn keel
gezeten. Wel
kunnen de dokters nu steeds beter en sneller de te vroeg geboren
kinderen helpen. Dat komt omdat ze veel hebben geleerd van de behandeling
van de kinderen die vroeger te vroeg zijn geboren. Ook de longmachines
zijn veel beter geworden, daarom hoeven de baby’s minder lang zo’n slang in
hun keel, en beschadigen de longetjes
minder snel. Maar
soms als ik het benauwd heb, moet ik nog wel medicijnen inademen, puffen noemen
ze dat. Ik heb mijn puf spullen meegenomen om aan jullie te laten zien.
Ook
kon ik ziek worden door infecties. Iedereen die mij aanraakte,
moest eerst met speciale zeep zijn handen wassen. Als iemand maar verkouden was,
moest die al een kapje voor hun mond en neus dragen, ik kon anders nog zieker
worden.Ook te vroeg geboren kinderen hebben een grote kans op hersenbloedingen.
De kans om een handicap er aan over te houden is dan wel groot.Er zijn kinderen
die later naar een speciale school moeten, omdat ze niet goed kunnen leren. Er
zijn kinderen die niet goed kunnen lopen, fietsen, praten, lezen en zelfs niet
kunnen eten. Bij de meeste te vroeg geboren kinderen genezen de hersenen.
Toch
de 1e tien jaar blijft het toch spannend of ze er
echt niets aan hebben overgehouden. Vaak
hebben de kinderen veel extra zorg nodig, om zich zo goed mogelijk te kunnen
redden, thuis en op school. Ook ik heb
een paar hersenbloedingen gehad. De dokters hebben toen gezegd, dat pas als ik
thuis en op de basisschool zou zitten, dan pas duidelijk zou worden, wat ik er
aan over zou houden. Ik
heb 10 weken op de Intensive Care gelegen, daarna was ik buiten levensgevaar.
Na 10 weken woog ik 1400 gram, bijna 1˝ kilo. Toen mocht ik ook voor het eerst
in bad. Ik laat het badje zien die ze gebruiken voor te vroeg
geboren kinderen in het ziekenhuis. Omdat
een gewoon ziekenhuis in de buurt niet zo’n speciale afdeling heeft voor
prematuur kindjes, blijven die kindjes de eerste weken of maanden in een groot
ziekenhuis, (dat noemen ze een academisch ziekenhuis). Na tien weken mocht
ik naar een ander ziekenhuis.
Bij elkaar heb ik bijna 6 maanden in het ziekenhuis gelegen voordat ik voor het eerst naar huis mocht, en ik ben een paar keer erg ziek geweest. Ook moest in al die maanden nog veel groeien, en leren eten. De eerste drie maanden lag ik in een couveuse, dat is een kijkdoos van kunststof, waarin te vroeg geboren kinderen goed warm gehouden worden. Daarna nog drie maanden in een wieg van het ziekenhuis. Doordat het te lang duurde, moest ik toch naar huis. In December en Januari komen namelijk veel zieke kinderen met virussen in het ziekenhuis te liggen, en werd het te gevaarlijk voor mij. Mijn vader en moeder moesten wel leren hoe zij mij konden verplegen thuis, en toen mocht ik mee. Thuis had ik veel zorg nodig, want ik had nog wat extra zuurstof nodig. Ik had een plastic snorretje onder mijn neus zitten, waar zuurstof vanuit een tank door mijn neus geblazen werd. Die heb ik ook bij mij.
Mijn
ouders hadden ook een hart monitor met speciale metertjes die op mijn borst
werden geplakt, zodat ze in de gaten konden houden dat ik niet zou stoppen met
ademen. Ook had ik een speciale meter met een bandje voor om mijn voet, dan
konden ze zien aan mijn bloed dat het ook goed met mij bleef gaan.
Ik zal de metertjes laten zien. In
de huiskamer en mijn slaapkamer stond een tank met daarin zuurstof.Als er een
alarmbel afging, dan 
draaide
mijn moeder het zuurstofkraantje iets meer open, totdat ik weer genoeg zelf kon
ademen. Ook had ze een kleine zuurstoftank in een rugtas gestopt, dan kon ze met
mij ook naar buiten. Verder
kreeg ik heel veel medicijnen, wel 8x per dag. Dan
spoot mijn moeder de medicijnen in een slangetje die door mijn neus zat tot
helemaal in mijn maag. Dat noemen ze een sonde.
Die laat ik even zien. Ook al mijn eten ging door dit slangetje, want
zelf eten kon ik niet. De melk ging dan in een grote spuit wat aan dit slangetje
werd vastgemaakt. En zo kwam alle voeding en medicijnen in mijn maag terecht.
Zoals baby’s een fles melk leeg drinken, heb ik nooit kunnen doen. Mijn moeder
bleef het wel elke dag proberen, anders was ze bang dat ik later mijn mond niet
meer open zou doen. Tot 1 week voor mijn eerste verjaardag had ik dat slangetje
door mijn neus. Mijn moeder baalde er wel van, want ik vond het leuk om de slang
steeds uit mijn neus te trekken. En dan kon zij hem steeds opnieuw er weer in
doen.Totdat mijn moeder het zat werd elke keer die slang er opnieuw in te doen,
ze besloot dat ik maar met een lepel moest gaan eten. Ze maakte van de melk een
dikkere pap, zodat ik mij niet kon verslikken, en roerde ook de medicijnen
daardoor. Zo gaf zij mij elk uur van de dag steeds een klein beetje pap. Wel
waren medicijnen en zuurstof intussen
steeds minder geworden. Met
mijn 1e verjaardag was ik vrij van alle slangetjes, en de meeste
medicijnen. De eerste paar jaar thuis bleek dat ik met alles langer tijd nodig
had, zoals: leren kruipen, zitten, lopen en ook eten. Ook kan ik niet goed mijn
evenwicht houden, waardoor ik ook niet hard kan rennen. Ik zal nooit een goede
sporter worden. Ook met de gym kunnen jullie dat wel merken. Het kost mij meer
inspanning om goed mee te gymmen. Ik zelf vind het wel jammer dat ik niet goed
kan sporten. Maar mijn moeder zegt altijd, het had veel erger kunnen zijn. Ik
had misschien anders ook niet goed kunnen lopen, fietsen en nog wel meer dingen
niet kunnen doen. Met mijn 3e
jaar kon ik pas met een rietje zelf drinken. En met mijn 4e
jaar kon ik pas echt eten, kauwen dus. Gelukkig is het bij mij toch nog snel
gegaan, er zijn te vroeg geboren kinderen die met hun 6e jaar nog
moeten leren eten, en al die tijd met die sonde in hun neus lopen. In
plaats van 11 juni had ik rond 10 september geboren moeten worden. Ik
zou pas volgende week 10 jaar geworden zijn.
Dit
was mijn spreekbeurt
Ik heb nog een stukje film van mijzelf.
1. Wat is een ander woord voor te vroeg geboren kinderen?
2. Hoe noemen ze dat plastic dingetje voor onder mijn neus dat zuurstof in mijn neus blies?
3.
Hoe lang duurde het
voordat ik naar huis kon?
Wil je meer weten over PREMATUUR?? Kijk dan bij GOOGLE.