ALS EEN ZEEHOND AANSPOELT
door Linda Peters
Inhoud
Inleiding.
Inhoud.
Redenen waardoor zeehonden aanspoelen.
De binnenkomst van de zeehond.
24 uur in de zeehondencreche.
Overzicht soorten zeehonden
Ik
heb dit onderwerp gekozen omdat ik zeehonden leuke dieren vind. En ik wilde
weten wat er gebeurt
als er een zeehond aanspoelt. Ik heb van dit werkstuk heel
veel geleerd, ik weet nu ook dat de zeehonden meestal weer gezond worden en dat
ze dan ook weer worden vrijgelaten. Er zijn heel veel verschillende soorten
zeehonden, in de Waddenzee leven wel 19 verschillende soorten.
Oorzaken
waardoor zeehonden aanspoelen.
Er
zijn veel oorzaken waardoor een zeehond in moeilijkheden kan komen, zodat hij
zonder hulp niet verder kan. Er zijn drie verschillende groepen: huilers, zieke
zeehonden en gewonde zeehonden.
Huilers
zijn zeehondenbaby’s die hun moeder zijn kwijtgeraakt. Een
zeehondenmoeder
past heel goed op haar jong, maar door storm of iets anders dat paniek
veroorzaakt waardoor alle dieren in een andere richtingen wegvluchten, kunnen de
moeder en haar jong elkaar kwijtraken. Huilers zijn niet ziek, maar kunnen
zonder hulp niet overleven.
Zieke
zeehonden:
Door
hun slechte weerstand tegen ziektes raken zeehonden door hun eigen kinderziektes
zo verzwakt, dat ze niet zonder hulp verder kunnen. Wanneer deze zeehonden
worden opgevangen, zijn ze meestal snel genezen.
Gewonde
zeehonden:
Scheepsschroeven,
netten en ander weggegooid afval 
vormen een grote bedreiging voor zeehonden. Elk
jaar wordt er een aantal opgevangen met diepe snijwonden, veroorzaakt door het
vastzitten in netten, of zelfs met botbreuken en diepe verwondingen door
scheepsschroeven.
Via
de EHBZ-posten (Eerste hulp bij zeehonden) worden jaarlijks zo’n 100 zieke
zeehonden en huilers bij de zeehondencrèche in Pieterburen binnengebracht.
De binnenkomst van de zeehond.
Zodra
er een zeehond op de crêche in Pieterburen binnenkomt, wordt hij
onderzocht door
de dierenarts. Hij wordt gemeten en gewogen, er wordt bloed afgenomen en ook
worden en “swabjes”genomen: uitstrijkjes uit de neus, bek en kont. Dit
materiaal wordt gelijk onderzocht, gedeeltelijk in het eigen laboratorium en
gedeeltelijk in een ander laboratorium. Als het nodig is, wordt er een echo of
een röntgenfoto gemaakt. En bij verwondingen of ziektes (zoals oogproblemen)
wordt een specialist ingeschakeld.
Gelukkig
mag de crêche rekenen op de (gratis) medewerking van veel specialisten uit
diverse ziekenhuizen in het noorden. Na het onderzoek krijgt de zeehond zijn
eigen quarantaine-ruimte, waar hij drie weken verzorgd wordt, voordat hij in
contact met andere zeehonden mag komen. Goede voeding, goede verzorging en
vooral heel veel rust is heel belangrijk voor een goed herstel.
24 uur in de zeehondencreche
Al
sinds 1971 staat men in de zeehondencrêche klaar voor de opvang van zeehonden.
De dieren zijn ziek, verdwaald of te vroeg hun moeder kwijtgeraakt. Ze komen van
de Nederlandse, Belgische of Duitse kust. En soms zelfs van de Zweedse, Schotse
of Franse kust.
07.00
uur
Spitsuur
in de keuken van de crêche. Daar wordt voedsel en medicijnen klaargemaakt. Dit
gebeurt heel erg precies, alles moet heel schoon zijn. Net als in een
ziekenhuis. Alle zeehonden krijgen vis met extra vitaminen erin.
08.30
uur
De
grote schoonmaak begint. Zowel de binnen- als buitenbassins worden elke dag heel
goed schoongemaakt. Zo krijgen vuil en ziekteverwekkers geen kans.
09.30
uur
Zeehonden
worden onderzocht en er wordt een beetje bloed in een buisje verzameld. Dit
bloed wordt later onderzocht om te kijken of er weg genoeg antistoffen in zitten
tegen allerlei gevaarlijke ziekten. Ze worden ingeënt tegen gevaarlijke ziekten.
11.00
uur
Het
wegen van de zeehonden gebeurt zeker twee, soms drie keer per week. Zo houden ze
precies bij of ze snel genoeg groeien of dat ze meer te eten moeten hebben. Als
ze gezond zijn en 40 kilo wegen mogen ze terug naar de zee.
13.00
uur
De
jonge zeehond mag voor het eerst naar buiten. Dat betekent dat ze al weer veel
beter is. In het buitenbad heeft ze alle ruimte om weer goed te leren zwemmen.
14.00
uur
De
zeehonden in het grote bassin liggen te rusten. Ze zijn bijna weer helemaal
genezen. Nog even en ze mogen weer terug naar de Waddenzee. Ze krijgen drie keer
per dag eten. De vis wordt zo het water in gegooid. Ze kunnen helemaal
zelfstandig eten. Dagelijks eten ze ongeveer 5 kilo vis.
14.30
uur
Een
zeehond op weg naar de vrijheid, de Waddenzee (hun huis). Ze is weer hersteld en
sterk genoeg om in een niet zo’n schone zee te overleven.
16.00
uur
Enkele
keren per dag krijgen de zieke en zwakke zeehonden hun medicijnen, om wonden en
infecties zo snel mogelijk te laten genezen. De huilers, de babyzeehonden,
hebben vaak te weinig gegeten en zijn ook vaak uitgedroogd. Hiervoor krijgen ze
water met zout en suikers.
19.00
uur
Er
wordt opnieuw vis gemalen voor de avond en de volgende ochtend. Sommige
zeehonden zijn te ziek en te zwak om zelf te eten. De kleine zeehonden kunnen
ook nog geen vis eten. Voor deze zeehonden wordt een papje van gemalen vis met
water gemaakt. De pap wordt via een trechter met een slang eraan gegeven. De
slang wordt in de slokdarm gebracht en de pap wordt dan naar binnen gegoten. Dit
gebeurt wel 5x per dag.
20.00
uur
Soms
worden er röntgenfoto’s van een zeehond gemaakt. Dit is om beter te kunnen
zien wat er binnen in hun lichaam aan de hand is.
Overzicht soorten zeehonden
De
vinpotige dieren worden in drie families verdeeld:
De
robachtige worden weer verdeeld in 2 families een 10 soorten die vooral in het
arctische en subarctisch gebied leven en 9 soorten die rond de zuidpool leven.
De zeehonden zijn herkenbaar aan hun gestroomlijnde lichaam en ze hebben geen
oorschelp. In het water gebruiken ze hun achtervinnen om zich voort te bewegen
en hun zwemstijl lijkt een beetje op die van een grote vis. Op land verplaatsen
ze zich heel moeilijk, ze kruipen vooruit door afwisselend hun borst en bekken
heen en weer te bewegen.
Grijze
zeehond
Grijze
zeehonden zijn erg groot. Er is een duidelijk verschil tussen mannetjes en
vrouwtjes. Mannetjes zijn steviger en hebben een grotere en bredere kop dan de
vrouwtjes (ze zijn ongeveer 2,3 meter en wegen ongeveer 310 kilo). De snoet is
in verhouding lang en breed en de neusgaten zijn gelijk aan elkaar en hebben een
W-vorm. Ze zijn grijs, de pels van het wijfje heeft donkere vlekken. De
mannetjes zijn donkerder en hebben lichte vlekken.
De
pups worden met een witte wollige vacht geboren. Grijze zeehonden leven op
ruige, uitstekende rotskusten, de geboorteperiode is in de herfst en het begin
van de winter en geboorten vinden plaats op geïsoleerde stranden. De laatste
jaren zijn er weer grijze zeehonden aan de Nederlandse kust te zien.
Vermoedelijk zijn deze afkomstig van Britse kusten. Om commerciële en politieke
redenen wordt er in andere landen nog steeds op grijze zeehonden gejaagd.
Gewone
Zeehond
Het
lichaam is dik en de kop is smal met een vlak voorhoofd, de neusgaten zijn smal
en vertonen een V-vorm. De ogen zijn redelijk groot en staan vrij dicht bij
elkaar. Het is heel moeilijk om de mannetjes en de vrouwtjes te onderscheiden (
ze zijn ongeveer 1,7 meter en wegen tussen de 60 en 110 kilo).
Dit was mijn werkstuk
Links naar zeehondensites:
Wil je meer informatie over ZEEHONDEN?? Kijk dan bij GOOGLE.